Dag 23: Vette pech

Daar sta je dan met je goeie gedrag, denk je dan... Rond een uur of één komen we bij de gevangenis aan, waar Johan en ik Bruce gaan bezoeken. We hebben de hele ochtend gereden, ons even opgefrist en de inwendige mens versterkt bij McDonalds' zoals inmiddels na een aantal jaren gebruikelijk is geworden, voor we Bruce gaan bezoeken op de eerste dag na afloop van de roadtrip.
Ik heb zorgvuldig nagedacht over de kleding die ik ga dragen. Bruce had me vantevoren gewaarschuwd dat de regels behoorlijk aangescherpt zijn. Dus ik heb mijn knielange mouwloze, hooggesloten zomerjurkje aan. En daar overheen mijn vest. Hetzelfde droeg ik ook bij Sidney. Fout...! Ik kan niet naar binnen met dat mouwloze jurkje, zeggen de twee CO's bij de ingang. Ik houd mijn vest omhoog. Nee, ook met dat niet. Dat wordt gezien als een 'cover up' en als daar iets onder zit wat niet mag, dan mag dat ook niet. Ik ben totaal verward. Ze laten me de nieuwe regels zien die op het glas geplakt zit. Ik vraag of ik naar de auto mag om iets anders aan te trekken. Maar nee, ook dat mag niet. Eenmaal geweigerde bezoekers, worden diezelfde dag niet meer toegelaten. Ook daar had Bruce me voor gewaarschuwd. Maar oh, oh, over dat 'cover up' wist ik niets van en zeg ze dat. Ik al al mijn argumenten uit de kast, maar nee, het zet geen zoden aan de dijk. Heb wel door dat de vrouwelijke CO wel wat met me te doen heeft, maar de mannelijke is haar 'boss' en hij heeft het voor het zeggen.
Nou, daar sta je dan... Ik ben totaal verbijsterd en met het papier waarop de nieuwe regels, lopen we geërgerd naar buiten. Hoe anders vergaat het mij hier als ik mijzelf vergelijk met de mevrouw een paar weken geleden in dat mouwloze bloesje, die op mijn tweede dag bij mijn bezoek aan Sidney achter me in de rij stond...
Maar wat nu??? Ik kan helemaal niet denken, loop in gedachten mijn kleding in de koffer langs en vraag me af wat ik in hemelsnaam kan dragen, in de komende drie dagen. En wat moet Bruce wel denken als het later en later wordt en we niet komen opdagen? Die maakt zich misschien wel erge zorgen dat er iets met ons gebeurd is.
Jeetje wat een vette pech. Twee jaar geleden hadden we dat hier ook al. Toen was er op de eerste dag een 'lock down', en konden we ook niet naar binnen. Maar toen was het overmacht en nog iets van mededogen, maar nu...?

Het is nog veel te vroeg om naar ons nieuwe logeeradres te gaan, dus we doen even wat boodschappen hier en daar en gaan terug naar McDonalds om wat te drinken en internetten. De uren kruipen langzaam voorbij. Uiteindelijk bel ik halverwege de middag naar Kate van de AirBNB, of het gelegen komt dat we wat eerder komen en ze vindt het prima. Het is wat verder weg van de gevangenis deze keer, 20 km. We zullen op een organische boerderij gaan zitten en hebben daar een mooie ruime kamer geboekt met eigen badkamer in een aanbouw. Als we aankomen geeft ze aan, dat ze ook een bungalow heeft en dat die vrij is. Als we willen mogen we ook daar in; het enige nadeel is dat er geen internet is. Maar het heeft een eigen keuken. Ze laat beide aan ons zien. De kamer is al groot, maar de bungalow is nog véél groter. Er is veel ruimte en privacy rondom. Ik laat de keuze aan Johan, want tenslotte brengt hij hier de meeste tijd door terwijl ik Bruce ga bezoeken, hoop ik...
Johan kiest voor de bungalow. Er is verder ook nog een ecologisch zwembad, maar hij denkt niet dat hij daar tussen de kikkers gaat zwemmen, hahah... Maar leuk en mooi, is het hier in ieder geval wel.
Voor internet kunnen we in het grote huis gebruik maken, dus we lopen af en toe gewoon even heen en weer...