Dag 27: Naar huis

De dag van onze terugvlucht naar Nederland is aangebroken. Johan had gisteren de koffers weer grotendeels gereorganiseerd en alles uit de auto weer een plekje gegeven. Vanmorgen de laatste dingen toegevoegd. Een zelfgemaakt ontbijtje naar binnen gewerkt, broodje met hardgekookt ei, wat joghurt en watermeloen. We hebben nogal wat flesjes drinken over en het een en ander aan vast voedsel. We laten het in de keuken en in de koelkast staan. Wellicht dat Kate en haar zoon er wel raad mee weten.

Tegen acht uur zijn we klaar voor vertrek en we gaan naar het huis van Kate om haar gedag te zeggen. Meestal zie ik haar onderweg wel ergens op het terrein rondstruinen, maar deze keer dus niet. Ik loop naar binnen; het is muisstil. Ik roep zachtjes want ik wil haar zoon niet wakker maken, niets… Nog een keer, weer niets… Ik loop naar de overkant waar ze een heel huis verhuren, maar ook daar is niemand te bekennen. Vreemd… Haar auto staat er wel. Ik ga nog een keer naar binnen en roep harder en nog een keer. Ik roep buiten hard in het rond, weer niets. Probeer de deurbel. Geen reactie. Tja, het is inmiddels een kwartier later en we willen toch echt gaan. Ik besluit een briefje te schrijven en leg dat op de tafel in de overdekte veranda. Ik vind het vervelend, maar er zit toch echt niets anders op. We kunnen niet tot in het oneindige wachten. We zullen elkaar op Facebook echt nog wel spreken.

We vertrekken en nemen een alternatieve route richting Chicago. Hoewel misschien minder kilometers, is de tijd langer en Tomtom geeft 4,5 uur aan. Met wat stops onderweg zullen we de auto toch nog ruim op tijd voor drie uur in kunnen leveren. Onze auto, tja… In het begin heb ik behoorlijk op hem gemopperd, maar hij heeft goede diensten geleverd. Niet één dag heb ik pijn in m’n rug gehad, iets wat ik de vorige jaren wel had in de grotere auto’s. Dus, wat dat betreft ben ik toch wel blij met hem geweest. Ook toen ik hem drie dagen voor mezelf had en er alleen mee weg was, was ik toch wel blij dat het niet zo’n groot bakbeest was, maar meer het formaat dat we zelf thuis hebben. Aan de andere kant, als je zoveel stops maakt zoals wij die maakten in de parken, is het toch wel lastig als je geen slot met afstandsbediening hebt. Steeds dat sleuteltje...
De route die we deze ochtend volgen gaat over countywegen en langs mooie statige farmershuizen, kleine dorpjes en stadjes. Je ziet wat meer dan op de I55 die we voorheen altijd namen. Maar wanneer we dichterbij Chicago komen wil Tomtom met alle macht dat we een andere route nemen en blijft daar in volharden. Op den duur volgen we hem toch maar, want ja, wie weet in wat voor ellende we anders terecht komen. Maar hij brengt ons met een behoorlijke omweg heel onlogisch toch op de I55. We hebben dan nog zo’n 60 km te gaan… Oh, nou ja…

Als we bij het inleverpunt van Hertz komen, rijden we per abuis de afslag voorbij. Ja hoor, hetzelfde gebeurde ons de vorige keer hier ook. We maken een rondje langs het vliegveld en 10 minuten later zijn we op hetzelfde punt terug en staan dan goed voorgesorteerd. De auto wordt in ontvangst genomen en ik klaag dat we een extra rondje moesten maken omdat de navigatie de andere kant van de weg aangaf. De dame in kwestie maakt er geen punt van, vraagt of we veel bagage hebben en als ik dat bevestig, zegt ze dat we het in de auto moeten laten staan en dat ze ons met onze auto gratis naar de vertrekhal zal brengen. Nou zeg, wat een service! Ze kletst gezellig onderweg en we zijn helemaal blij. Scheelt toch een hoop gesjouw bus in en bus uit… De eindrekening gaf aan dat we 4045 mijl hebben gereden. Ik had 5000 schone kms thuis uitgerekend. Dus daar is nog een dikke 1000 km bijgekomen. Uit ervaring weten we dat er altijd een kwart bij komt, dus het klopt ook deze keer weer.

De terugreis gaat met United Airlines. We moeten nog inchecken, maar het is self-service. Dat hebben we wel vaker gedaan, maar deze keer moet je behalve de instapkaarten ook de kofferlabels printen en bevestigen. Een paar medewerkers staan te kijken of alles goed verloopt en evt. assistentie te verlenen. Daarna hoef je alleen nog maar je koffer af te geven bij een weegschaal en klaar…

We gaan door de paspoort- en bagagecontrole. We hebben ons in Amerika gekochte koelboxje gewoon mee en er wordt niets van gezegd. We zijn blij dat we hem toch niet achter hebben gelaten, zoals aanvankelijk het plan was.
Dan is het eindelijk tijd voor relaxen. We trakteren onszelf op een milkshake en lopen wat rond. Zoeken dan onze gate op en overpeinzen de vakantie. Het is weer fantastisch geweest...