Dag 25: Tweede bezoek Bruce

Na een nacht met weinig slaap en lichte hoofdpijn, van de stress natuurlijk, ga ik weer op pad. Heb een migrainepilletje in mijn spijkerbroek gestopt en zo, dat het niet te voelen is bij fouilleren. Ik stel de Tomtom weer in op het adres van de gevangenis. Het is zo'n 25 km en die weet ik niet uit mijn hoofd, omdat het allemaal door landbouwwegen gaat met veel hoge mais. Die wegen lijken allemaal op elkaar. Tomtom is echter de weg ook een beetje kwijt. Hij verliest regelmatig het contact met de satelliet en gaat regelmatig over op grijs. Dit bezorgt me toch wel wat stress, want als je hier op die landwegen komt te verdwalen, dan weet je maar zo nog niet waar je zit. Hoedanook..., op cruciale momenten vertelt hij me toch waar ik heen moet en net als ik vanaf een bepaald punt de weg zelf weer weet, doet Tomtom ook weer normaal.
Als ik aankom bij de gevangenis is mijn hoofdpijn erger geworden en ik besluit om mijn pilletje maar direct in te nemen. Flesje water hebben we altijd wel in de auto en zo hoef ik het dus ook niet naar binnen te smokkelen.

Ik loop langzaam over het parkeerterrein naar de ingang. Kijk intussen naar het celgebouw waar hij zit; hij moet me kunnen zien lopen. De incheck gaat supersnel. Dezelfde CO's van gisteren. Ze kijken niet eens naar mijn legitimatie. Even fouilleren en horloge af doen. Dat is ook nieuwe policy trouwens, met al die smartwatches die er tegenwoordig zijn.
Als ik bijna bij de bezoekersruimte aangekomen ben, komt daar aan de andere kant ook Bruce al aan lopen. Hij was net in discussie geweest met die norse CO van maandag en die had duizend maal zijn excusus aangeboden. Bruce had mij dus al zien lopen en hij heeft hem direct laten gaan, wat helemaal tegen de regels in. Want normaal moeten ze eerst wachten tot er vanaf de ingang gebeld wordt.
Enfin, hij moet nog gefouilleerd worden en ik loop de bezoekersruimte in waar ik opgewacht wordt door CO Hitchcock; ik ken haar nog van twee jaar geleden. Ze is supervriendelijk. Vraagt waar ik wil zitten! Ik zeg dat mijn favoriete tafel nr. 25 al weg is. 'I know her from last year', zegt de inmate die daar zit; 'she always sits here!' Ik corrigeer hem dat het al 2 jaar geleden is, dat ik hier kwam. Wel, enfin, het is een ontspannen en vrolijk binnenkomen deze keer. Ik kies een andere tafel en mag zelfs besluiten om weer een ander te nemen als ik met Bruce overlegd heb. Bruce komt binnen en hij vindt het helemaal prima. Wat een luxe... En wat een verschil in CO's af en toe!

We hebben weer een aangename dag. We hebben het weer over van alles en nog wat. Geen bijzondere dingen gebeurd. Wel worden we na een tijdje weer van onze plek weggenomen, omdat ze die nodig hebben voor een groep gevangenen die vandaag naar huis gaan. Die tafels hebben ze nodig om de papieren af te handelen. We mogen zelf weer een andere tafel kiezen. Bruce kiest de tafel langs het raam achter in de hoek. Het is een grote vierkante tafel, wat ik weer niet zo fijn vind, want je zit verder van elkaar en ik kan hem dan moeilijker verstaan. Maar we zitten er wel weer rustiger, dus toch prima.
Inderdaad komen een tijdje later een aantal inmates binnen. Ze hebben allemaal een wit t-shirt aan en een witte of grijze joggingbroek. Ze handelen formaliteiten af en worden verder zonder voorbereiding of begeleiding met een tien-dollar biljet in de hand vrijgelaten. Ik mag hopen dat er iemand is die op hen wacht. Hoe kun je in hemelsnaam in die kleding, met niet meer dan een tientje op zak een baan zoeken?

Om half vier zit de tijd erop en we worden verzocht het gesprek te beëindigen. Een knuffel en een kus en even later zwaai ik hem gedag. Het zonnetje weer in, terug naar de auto... De dagen zijn snel gegaan, veel te snel, nog één dag...