Dag 26: Laatste bezoek Bruce

Na een goede nacht slaap ben ik om kwart over vijf al wakker. Ik besluit om te gaan douchen, dan kan ik ook mijn haar wassen en heb ze op tijd droog voor ik weg ga. Om half 9 rijd ik weer richting gevangenis. Tomtom heeft moeite met wakker worden en kan de satelliet niet vinden. Ik denk nog hij zal het zo wel doen en ga dus gewoon op weg. Maar nee hoor. Op goed geluk rijd ik de zigzagroute door de maisvelden. Voel me best onzeker of dit goed gaat komen. Als ik ruim over de helft ben, kom ik op de state route, deze weg moet naar Canton leiden als het goed is. En ja hoor, vlak voor Canton heeft Tomtom de route te pakken. Maar goed, dan hoeft het eigenlijk ook niet meer. Pff... ben op goed geluk goed terecht gekomen.

De incheck gaat vlotjes, behalve dan dat ik drie keer door het detectiepoortje moet lopen en steeds gaat het alarm af. Vreemd, heb niet veel anders aan dan de vorige dagen. Uiteindelijk blijkt het mijn bril te zijn! Nog nooit eerder meegemaakt! De norse blonde CO die ik vanmorgen heb, maar die ik nog wel ken van vorige jaren, kan er hartelijk om lachen. Zij maakt dit voor het eerst mee. Vreemd om haar te zien lachen; ze ziet er zoveel leuker uit...

Als ik bij de bezoekersruimte aankom, staat Bruce daar al buiten te wachten; hij mag niet naar binnen voordat de bezoeker binnen is. Maar grappig is het wel. Zoals gisteren zag hij me al komen en het werd toegestaan dat hij gelijk weg ging. Ik moet langs hem op, maar een bewaker die andere gevangenen begeleidt gaat afschermend voor hem staan op een heel grappige manier.
Eenmaal binnen mag ik gelijk door naar mijn meest favoriete tafel, eindelijk tafel 25.

Kort daarna kan ook Bruce binnen komen, na eerst gefouilleerd te zijn. We hebben leuke gesprekken net zoals de vorige twee dagen. De wetenschap dat dit de laatste dag is, drukt wel en de uren gaan veel te snel voorbij.
Ook vandaag zijn er weer een aantal tafels in beslag genomen door inmates die vrijgelaten worden. Bruce en ik grappen over het tientje wat ze mee krijgen. Hij beweert dat ik op zijn tientje uit ben en daarom aan hem blijf 'hangen'... Oeps, hoe heeft hij dat nu kunnen raden, want daar doe ik het toch voor??? Nog maar negen jaar wachten! Hhaha... Hij heeft overigens een bijzonder sarcastische humor en plaagt me er vaak mee. Ik vraag me af waar hij het soms zo ad-rem vandaan haalt, maar ik houd er wel van. Heerlijk om zo samen te lachen.

We spreken nog een paar belangrijke dingen door en af. Het afscheid komt eerder dan verwacht als ik word verzocht om voor de count weg te gaan. Normaal ga ik na de count en als die niet klopt dan duurt het lekker nog een stuk langer. Maar goed we zijn inderdaad eerder begonnen, omdat Bruce natuurlijk veel sneller present was. Tja, dat is dan een beetje jammer..., maar goed we werden er 10 minuten vantevoren op gewezen, dus we kunnen ons er op voorbereiden.
Afscheid nemen zal nooit wennen, altijd lastig. Zeker, als je niet weet wanneer je elkaar weer zult zien. Maar dat dit niet de laatste keer is geweest is vast en zeker. Een laatste knuffel en kus en hij moet bij een speciale tafel gaan zitten voor gevangenen die terug gaan naar hun cel en ik moet bij de deur gaan staan, waar ook de anderen staan die naar huis gaan.
Iemand achter me zegt iets tegen me. Ik doe net of ik hem niet hoor en wil oogcontact met Bruce houden. Maar dan zegt hij luider: "Going back overseas?" Het is de mannelijke bewaker die er de hele dag was en vanmorgen dat 'geintje' uithaalde toen ik langs Bruce liep. Uit goed fatsoen moet ik hem natuurlijk antwoorden en wil het zo kort mogelijk houden: "Yep", antwoord ik. Dan vraagt hij door, "Do you live in Denmark?" "No, in The Netherlands", antwoord ik. Hij houdt niet op en wil nog weten hoe lang dat wel vliegen is. Nadat ik ook hier nog op geantwoord heb draai ik me toch snel om naar Bruce en kan hem nog net gedag zwaaien voor ik de deur uit moet lopen.

Heb dat zware lege gevoel al zo vaak mee gemaakt, ook als ik anderen bezocht, maar het zal niet wennen. Het is weer goed geweest, ik kan er voldaan op terug kijken.

Mijn verhaal van vandaag is geschreven, de koffers zijn weer ingepakt, de avond is nog jong. Ik loop naar buiten om nog wat sfeer op te snuiven op deze biologische boerderij. Heb daar nog niet zo veel kans voor gehad en de ondergaande zon aan de overkant van de weg lokt me. Langzaam loop ik langs het ecologische zwembad, waar we niet in hebben gezwommen. Steek de weg over en aai wat geitjes en een schaap. Het huis dat hier staat is ook te huur, voor grotere groepen of een familie bijvoorbeeld. Ik zie niemand, ik hoor wat krekels maar verder is het bijzonder stil. Johan vraagt zich af waar ik blijf en loopt me tegemoet. Het is inmiddels aan het schemeren en vuurvliegjes verschijnen overal. Wat een mooi gezicht. En wat een mooie avond die deze mooie vakantie afsluit...

Onze bungalow