Dag 24: Eerste bezoek Bruce

Wonder boven wonder heb ik vannacht best goed geslapen. Ik voelde me echter heel zenuwachtig. Niet zo zeer voor het bezoek aan Bruce zelf, maar meer om het feit of ik er nu wél binnen zou komen. Ik had gisteren al mijn meest geschikte kleding opzij gelegd en loop ze vanmorgen nog eens na. Trek het een na het ander aan en show het Johan. Maar ja, hij weet het natuurlijk ook niet. Ik kies uiteindelijk voor mijn spijkerbroek, hopende dat die toch niet te strak zit en mijn blauwe vlinder-t-shirt wat ik bij Sidney ook aan had, hopende dat de mouwtjes niet te kort zijn. Ik show het even later nog aan Kate, de eigenaresse van de boerderij hier en zij zegt dat ik er ‘fine’ uit zie… Tja, op hoop van zegen dan maar.

We zitten hier 25 km van de gevangenis en daarom rijd ik nu zelf maar. Stel, dat ik toch niet goedgekeurd wordt dan kan ik zelf terug rijden. Daarom kreeg ik gisteren al een spoedcursus automaat rijden… Heb dat natuurlijk wel vaker gedaan, maar altijd voor korte tijd en meestal op snelwegen. Nu moet ik het zelfstandig gaan doen. Johan drukt me nog een paar verkeersregels op het hart en daar ga ik, met een buik vol zenuwen.

Ik parkeer de auto met de neus naar de straat (stoeprand), zodat, mocht ik bij het wegrijden iets doms doen en de auto schiet naar voren, dan is het in ieder geval niet tegen een andere auto aan… Ik loop naar binnen en daar zit ze al, de vrouwelijke CO van gisteren. Er zit een andere mannelijke. Ik hoor haar tegen die mannelijke zeggen dat ik van ‘overseas’ ben en de incheckprocedure begint. Er wordt niets gezegd over mijn kleren, dus het zal wel goed zijn. Toch ben ik helemaal ‘op’ van de zenuwen en moet een nieuw registratieformulier invullen omdat het langer dan 2 jaar geleden is dat ik hier de vorige keer was. Onder het invullen moet ik een paar keer diep nadenken en zuchten. Ze heeft het in de gaten en ik zeg tegen d’r dat ik ‘so nervous’ ben. ‘Oh don’t worry’, zegt ze ‘you are fine’… Als me even later apart neemt om te fouilleren zegt ze dat ik gisteren had moeten zeggen dat ik voor Bruce kwam, ‘he’s a good guy, he’s one of our better prisoners’, zegt ze. ‘He works for my husband on the same wing’… Tja, ik vraag of dat enig verschil had gemaakt. ‘Well, at least I would have let him know’… zei ze. Als ik later Bruce spreek, zegt hij dat het inderdaad verschil had gemaakt, want ze hadden mij dan waarschijnlijk niet geweigerd. Maar ja, voor wie ik kwam, was nog niet eens aan de orde gisteren, ze begonnen al gelijk over mijn jurk.

Enfin, na 20 minuten zit ik dan toch in de bezoekersruimte en wordt naar tafel 6 gedirigeerd. Een van mijn minst favoriete tafels, direct onder spiegelglas. Voorheen was dit een hele koude plek, vanwege de airco, maar nu blijkt het mee te vallen. Het is in ieder geval een kleine tafel, waardoor je korter bij elkaar zit dan aan zo’n grote vierkante. Bruce komt even later binnen en we zijn blij elkaar weer te zien, een knuffel en een kus en met de wetenschap dat we 6 uur voor ‘onszelf’ hebben, praten we een heel eind weg.  

Natuurlijk was hij bezorgd vanwege het feit dat we gisteren niet kwamen opdagen. Gisteravond bellen bleek hij niet te kunnen, maar had wel vanmorgen een paar keer geprobeerd. Maar ja, daar we in onze bungalow geen internet hebben, kon ik ze niet ontvangen op mijn Skype. Hij vertelt vervolgens dat hij de CO die gisteren dienst had aan de ingang had gesproken en hem gevraagd of er iemand voor hem was gekomen. Hij zij eerst ‘nee’, maar met doorvragen moest hij toegeven dat er inderdaad iemand geweigerd was vanwege haar jurk. Hij liet Bruce weten dat hij niet wist dat ik uit Nederland kwam. Hmm, wat een jokkebrok! Bruce vind het een schande dat hij iemand uit het buitenland die 7000 mijl gevlogen heeft en hier te gast is, is geweigerd en zal hem dat laten weten ook. Hij vindt dat ik een klacht moet indienen bij de warden en bij  het hoofdkantoor in Springfield. Want al die 500 mensen die daar werken denken dat ze de ‘boss’ zijn en maken hun eigen regels, terwijl de enige regels die ze moeten volgen, de regels van Springfield zijn. Tja, het gaat voor nu niets oplossen, maar misschien moet ik het doen, voor de toekomst en algemeen belang.

Oké, verder praten we over van alles en nog wat, hebben af en toe de grootste lol en het is helemaal goed geweest.

Tegen half vier stap ik op. Mijn tijd is om. We nemen hartelijk afscheid in de wetenschap dat ik morgen weer terug ben. Dat wat er gisteren is gebeurd, gaat niet meer gebeuren, zegt Bruce. Wel, laten we het hopen…

Ik loop langzaam terug naar de auto en rij terug naar ons bungalowtje. De rit alleen heen en terug naar de gevangenis is helemaal goed gegaan en ik voel me voldaan. Johan zit binnen te lezen, want buiten stikt het van de vliegen en muggen. Hij heeft eerder op de dag wat rondgelopen en wat huishoudelijke dingen in orde gemaakt. We stappen samen in de auto en halen wat boodschappen in het dorpje hier heel dichtbij. We eten ook gelijk maar bij de kleinste McDonalds die we ooit gezien hebben. Vanmorgen kreeg ik van Kate vier zoete maiskolven. Die zullen we morgen eens gaan klaarmaken!

Kleine mededeling: Internet is hier nu helemaal uitgevallen en ik zit nu in de openbare bibliotheek mijn verhaal op internet te zetten. Net voor sluitingstijd. Hopelijk morgen weer toegang.