Dag 15: Big Horn

Na een paar dagen alternatieve accommodaties in en rondom Yellowstone, zijn we nu weer eens in een hotel. Had geboden met Priceline en ze hebben ons in een Quality Inn gezet. Wij hebben een kamer met double queen en ontbijt. Geen koelkast, maar we halen morgen wel ijs uit de machine beneden. We zijn helemaal tevreden.

Onze tweede nacht in de B&B Salsbury Ave. Inn bij Sondra en Terry was een stuk beter. We hebben goed geslapen en vanmorgen werd ik weer helemaal fit wakker. Johan had een lichte pijn in de nek en dat zal zich in de loop van deze dag verder gaan ontwikkelen in een hoofdpijn. Maar goed, zo ver is het nog niet. We zitten aan de ontbijttafel met de twee Canadese motormannen weer en het stel van gisteren uit Kentucky is nu verruild voor twee dames uit Colorado en nog een andere staat; ik weet niet meer welke. We krijgen weer een lekkere fruitsalade en verder wentelteefjes met blueberry compote. Er zijn ook gebakken worstjes, maar die hoeven wij niet op de vroege morgen. De twee Canadese mannen weten het gesprek goed gaande te houden en zijn erg geïnteresseerd in ons en in van alles en nog wat. Blijkt dat we nu dezelfde kant op reizen en dat ze komende week net als wij in Rapid City zullen overnachten. Ze willen graag iets afspreken om met ons uit te gaan eten daar, maar ik vind dat á la minute moeilijk afspreken. Heb een van hen mijn kaartje gegeven, kunnen ze altijd later nog mailen als ze nog geïnteresseerd zijn. We zullen zien...
Ik koop bij Sondra nog wat zelfgemaakte dingen voor thuis en we nemen afscheid. Leuke mensen en het is ons bij hen heel goed bevallen. Na al die alternatieve overnachtingen zijn we desalniettemin wel eens toe aan een eigen badkamer...

We gaan verder richting het oosten, maar voordat we dat écht doen, nemen we eerst nog even een zijsprongetje van een kilometer of 35 naar het noorden en duiken de staat Montana weer in. Je hebt hier de Big Horn Canyon (oftewel Devil's Canyon) overlook. Een uitzichtpunt waarbij je 300 meter een ravijn inkijkt waar twee rivieren bij elkaar komen. Het is een park en we moeten bij een selfservice desk $ 5,00 betalen. Je pakt dan een envelopje, doet daar het geld in, schrijft op de voorkant je gegevens en datzelfde doe je ook met een strip aan de achterflap. Die trek je er dan af en legt hem op je dashbord. Het envelopje doe je in de daarvoor bestemde bus. Zo gezegd, zo gedaan en we kunnen verder.

Een paar kilometer verder rijden we de ruime parkeerplaats op en er staat één andere auto, die vrijwel meteen ook vertrekt. We zijn de hele tijd dat we er zijn, de enige bezoekers. We lopen een kwartiertje langs (gelukkig) de hekken en maken hier en daar een foto. Net als we weer weg willen gaan, komt er aan ranger in zijn pick-up aangereden. Wij blij, dat we betaald hebben, controle natuurlijk... Maar nee, hij komt recht op ons af met een doos onder zijn arm en vraagt of we mee willen werken aan een survey.
Oké, geen probleem natuurlijk en ik probeer zo goed mogelijk de vragen te beantwoorden over dit nationale park. Huhh? National Park??? Dan hadden we hier toch niet hoeven te betalen met onze jaarpas? Nee, dat klopt ook volgens de ranger. Hij zegt ons, ons adres op de achterkant te schrijven en zal het bij het bezoekerscentrum in Lovell melden. Als ze dan de bus openmaken, kunnen ze onze envelop eruithalen en het geld aan ons terugsturen. Nou, ben benieuwd...!

We rijden terug naar de route die ons leidt naar de Big Horn, een bergketen van hemelsbreed om en nabij  45x150 km in het Noorden van Wyoming. Wij rijden daar dan van west naar oost overheen met een weg die ongeveer 75 km lang is. De westkant is behoorlijk kaal en rotsig en leidt tot een hoogte van rum 3000 meter. Omdat deze bergketen 'smal' is, zijn de uitzichten soms fenomenaal. Eenmaal boven stoppen we dan ook om eens even rustig van ons af te kijken. We hebben daar een ontmoeting met twee plaatselijke oude mannen die genieten van hun zondagsrust. Ze vinden het maar wat interessant om twee Nederlanders tegen te komen.

Big Horn rivier met direct daar achter de Big Horn

Ongeveer halverwege heb je het Medicine Wheel. Ik had het tot aan het punt dat we in de buurt kwamen in het midden gelaten of we het zouden bezoeken, want het vergt wel een wandeling van 2,5 km heen en 2,5 km terug. Maar we besluiten het te doen. We hebben nog tijd genoeg en het weer is goed.
Medicine wheel is een formatie van stenen in een wagenwiel-vorm, die daar neergelegd is, ergens tussen 1200-1700. Maar door wie en waarom? Daarover bestaat nog veel onzekerheid. Het vermoeden is dat het door indianen gebeurd is en het is nu ook nog een 'heilige' plek voor hen waar nog altijd ceremonies gehouden worden. Voor andere mensen is het ook een plek voor gebed, meditatie en bezinning. De wandeling is prettig, met een behoorlijk vals plat, en biedt een mooi uitzicht.
Als we er komen, is het eerste wat ons opvalt de wapperende sjaaltjes, doekjes, kettingen of wat dan ook, die door mensen aan de omheining vastgemaakt zijn. Het is een kleurrijk gezicht. Ik kan het niet nalaten om ook zelf een bijdrage te doen en zie het als een alternatief voor het kaarsje opsteken in een kerk als we ergens op vakantie zijn. Maar we waren daar nu nog niet aan toegekomen. Punt was alleen, wij hadden geen doekje bij ons. Het enige wat ik kon vinden in mijn tas was een stuk blauwe dynaband die ik gebruik voor mijn polsoefeningen. Oh nou ja, ook goed toch? Heel persoonlijk, want ik gebruik hem al 4 maanden, bovendien zal hij niet zo gauw verweren, daar hoog in de bergen in zon en wind.

Terug bij de auto is het inmiddels anderhalf uur later geworden en we zetten onze autoreis van vandaag weer in gang. Johan voelt zich niet lekker, heeft al 2 keer pijnstillers genomen, maar het wordt niet echt beter. Dan ineens zet hij de auto stil op een parkeerplaats en zegt dat hij even wil slapen. Oh, nou ja, oké... Daar zit ik dan stilletjes naast hem te wachten. Had natuurlijk zelf kunnen rijden, maar heb deze vakantie nog niet gereden. En zo'n automaat is voor mij altijd even wennen, dus liever niet gelijk op een bergweg... Na een kwartiertje is hij weer wakker en voelt zich stukken beter. We kunnen door!
Boven op de Big Horn is de natuur inmiddels veranderd in mooie uitgestrekte golvende alpenweiden; Big Horn-weiden moet ik natuurlijk zeggen. Hier en daar lopen koeien. Geen enkele bewoning. We dalen dan eerst langzaam, maar op het laatst behoorlijk snel. Als we willen genieten van een uitzicht, zien we dat er op diezelfde parkeerplaats een Poolse man bezig is met zijn parachute (of hoe heet zoiets?) van de berg af te springen. Zijn poging mislukt en hij moet 30 meter omhoog klimmen met het hele handeltje. We wachten het vervolg verder niet af. Tijd om naar ons hotel te gaan. Het laatste stuk naar Sheridan pikken we de I90 weer op, die inmiddels de rode draad in onze vakantie is geworden en nemen rond half zes intrek in onze kamer...

Update: Een paar weken na onze thuiskomst kregen we inderdaad een envelop met daarin $ 5.00!