Dag 16: Devils Tower

Een korte dag gehad vandaag, maar dat is helemaal goed. Even tijd om wat administratieve dingen af te handelen is ook wel eens nodig.
Vanmorgen waren we op tijd weer op pad. We pakken de I90 weer op en rijden in zuidelijke richting, waarna de weg afbuigt naar het oosten. We hebben hem bijna voor ons alleen en allemaal teletubbielandschap hier... Golvende groene grasheuvels, overal waar we kijken.

Teletubbielandschap met de Big Horn nog op de achtergrond

De snelweg bijna voor ons alleen

Onderweg zien we voor en rechts van ons vreemde donkere wolken opdoemen, met daarachter weer lichte lucht. Uit die wolken komen donkere stukken naar beneden. We blijven die weersomstandigheid bijna de hele dag houden en rijden er dus ook niet onderuit. Het is ook al dagen winderig eigenlijk. We hebben niet zo heel veel televisie gezien de laatste tijd, maar wat ik zag ging wel vaak over extreme regen, extreme hitte en tornado's elders in het land. Dat ging ons steeds niet zo veel aan, maar nu is elders wel dichterbij aan het komen. Ze hebben het over tornado's en onweersstormen in South Dakota, Hopelijk gaan die ons vooruit... Enfin, laat ik niet gaan speculeren, maar eerst maar eens verder gaan over vandaag.



Vreemde bewolking vergezelt ons bijna de hele dag

Na Buffalo zien we verwijzingsborden naar een fort in de buurt. Ik had daar bij de voorbereiding over gelezen, maar niet zoveel aandacht aan besteed. Nu ik er weer aan herinnerd wordt, verlaten we na snel overleg toch maar de snelweg. Aangekomen bij het fort, zien we niet zoveel bijzonders. Allemaal palen in het vierkant zoals dat hoort bij een fort, en wat oude huifkarren. Er moet $ 4,00 per persoon worden betaald voor dit. We vinden het niet de moeite waard en draaien om. Misschien dom, maar goed, we hebben er gewoon even geen zin in voor dat geld. Het was misschien anders geweest als ik er al meer over had geweten, evenals over het slagveld wat hier in de buurt was. Maar ja, keuzes moeten worden gemaakt...

In het uiterste noordwesten van Wyoming ligt Devils Tower en dat is ons doel vandaag. Devils Tower is een gigantische monoliet die oprijst uit 'vlakke' grond. Hij is 264 meter hoog en heeft op de top een oppervlakte gelijk aan een voetbalveld. Over het ontstaan hiervan bestaan verschillende theorieën, maar, het meest voor de hand liggende lijkt te zijn, dat de tower bestaat uit gestolde magma in een voorheen bestaande krater. In miljoenen jaren is de grond er boven en er naast weggeërodeerd en is dit blijven staan.
We arriveren er rond 11:00 uur. De parkeerplaats is vol (zoals we ook al gewend zijn van Yellowstone), maar we rijden toch helemaal naar voren en bemachtigen een plekje wanneer iemand anders juist wegrijdt. Precies tussen het bezoekerscentrum en het begin van het wandelpad in. Mooier kan niet! We versterken de innerlijke mens en doen ook wat aan de buitenkant. De dreigende wolken zijn er nog steeds, maar ons is gebleken dat die niet veel meer doen dan dreigen en lopen het pad op.

Eenmaal aangekomen bij de tower en na het maken van de eerste foto's vallen er toch wat druppels. Dus maar terug naar de auto om ons parapluutje te halen, want schuilen zal hier niet kunnen.
We gaan voor de tweede keer op weg en het pluutje blijkt uiteindelijk toch niet nodig... Je kunt een rondje om de tower wandelen van 2 km; er is ook een andere route mogelijk van 4,5 km, maar die ligt dus verder van de tower af. We staan even te twijfelen, ik had wel eens gelezen dat de eerste zo dichtbij ligt dat je de tower zelf niet goed in zijn geheel kunt zien. Maar we wagen het erop en kiezen toch voor de eerste optie. Het valt allemaal goed mee. Het is een prettig geasfalteerd pad in de halfschaduw van pijnbomen. Het pad ligt dan het dichtst bij de tower, maar is toch bijna ver genoeg verwijderd om hem gefotografeerd te krijgen. Op een paar plaatsen na dan. Hier en daar bankjes en we gaan er graag op zitten om enkele bergbeklimmers in het vizier te krijgen. Pfff, wat een prestatie!
De tower is heel apart om te zien met al die kolommen. Op een bepaalde plek zijn kolommen naar beneden gevallen en blijken het toch nog behoorlijke kolossen te zijn.

En oh ja, mocht je deze tower bekend voorkomen, hij is een belangrijk onderdeel in de film "Close Encounters of the Third Kind" (1977) van Steven Spielberg.

Als we rond zijn kruisen twee bergbeklimmers, die we eerder aan de tower hebben zien hangen ons pad. Ik schiet ze aan en vertel dat ik ze mogelijk op de foto heb en dat ik die naar hen kan mailen. De jongens komen uit Franstalig Canada en stellen het zeer op prijs.

Bij het verlaten van het terrein blijken we langs een veld vol prairiedogs te rijden. Zulke leuke diertjes...! Ze lopen werkelijk overal, duiken in hun holletjes en komen er weer uit tevoorschijn. Zitten dan weer leuk rechtop om te eten of hun omgeving in ogenschouw te nemen. We stoppen even om te kijken en wat foto's te nemen.

Even na drieën komen we aan bij het Best Western Hotel in Sundance, onze laatste overnachting in Wyoming voor we South Dakota in gaan. We zijn net gearriveerd, wanneer het ontzettend begint te waaien. Nu is het weer zonnig, maar in de verte hangen er erg donkere dreigende wolken. Volgens Weather Channel is er een thunderstorm gaande in Rapid City, daar waar wij morgen zijn... Maar zoals ik al zei, hopelijk gaat die ons vooruit!