Dag 19: Jewel Cave en Four Miles

Nu we het belangrijkste in de Black Hills hebben gezien en gereden, was het vanmorgen even overwegen wat we vandaag zouden doen. Jamin, onze host, had ons Jewel Cave al aangeraden. Maar eigenlijk hebben we allebei wel genoeg grotten gezien in ons leven. Achteraf lijken ze toch allemaal op elkaar, omdat er geen een foto van goed lukt en je dus niet een accuraat beeld meer hebt. Toch besluiten we vandaag om deze grot te bezoeken. Dus na ons ontbijtje van gebakken ei met brood en een bakje fruit, stappen we tegen negenen de auto in. Het is 85 km rijden en Tomtom brengt ons buiten de Needles Highway om naar Custer en daar gaan we nog een stuk richting het westen, waar we rondom de klok van tien uur aankomen.

Het is weer een national park, maar ook hier geldt onze America the Beautiful jaarpas niet... De entree is gratis, zeggen ze bij de kassa, wij hoeven alleen te betalen voor de rangers. Nou ja zeg, entree is entree, en ik begin me ernstig zorgen te maken over het feit of onze jaarpas wel gunstig uitkomt. Maar goed, voor $ 12,00 p.p. raken we dus binnen en hebben we een rondleiding van 1 uur en 20 minuten. De eerstvolgende waarmee we mee kunnen is om 11:00 uur.
In het bezoekerscentrum hoor ik even later iemand aan de telefoon zeggen dat ze vol zitten tot half drie... En weer later hoor ik, dat als je 's middags komt, je niet eens terecht kunt. Vol is vol, ze kunnen 680 bezoekers op een dag hebben. Kortom, we hebben behoorlijk geluk gehad, dat we niet eens zo lang hoeven te wachten.

Met de lift gaat de ranger met onze groep naar beneden. Hij heeft lange verhalen, vertelt over de grot, maar ook over zichzelf en andere mensen... Vaak informatief en soms ook grappig. Jewel Cave is op twee na de grootste grot van de wereld. De grot daarboven is in Kentucky en de allergrootste is in Mexico. Toch zijn ze hier nog lang niet klaar met verder ontdekken. Het vermoeden bestaat dat deze grot in verbinding staat met de hemelsbreed 20 mijl verderop gelegen Wind Cave, maar ze hebben nog niet een doorgang kunnen vinden.
De rondleiding gaat middels vele ijzeren trappen met soms een platform en betonnen paden. Een beetje conditie is wel vereist. De stalagmieten- en tieten die je normaal in grotten veel ziet, zijn hier niet overdadig aanwezig. Deze grot is weer bijzonder vanwege de kalkkristallen die bijna alle wanden in beslag nemen. Voor het overgrote deel zijn ze bruinig van kleur maar soms zie je de binnenkant mooi glinsteren. Op goed geluk nemen we wat foto's, hopende dat de digitale camera's beter met grotten overweg kunnen dan de camera's die we vroeger hadden toen we nog grotten bezochten.

Na toch ruim anderhalf uur staan we weer buiten, lekker in het warme zonnetje... We rijden terug in de richting van Custer. Vier mijl voor Custer heb je een oud spookstadje dat 'Four Miles Spring' heet. Voor $ 5.00 p.p. ben je binnen. Het is een bijeengebrachte verzameling van 55 oude pioniershuisjes in particulier bezit, vergelijkbaar met dat wat we in Cody zagen. Het zijn er echter veel meer. Aan de andere kant zijn deze slechter onderhouden. Sommige huisjes staan zo scheef dat je blij bent dat hij niet omgevallen is terwijl je binnen stond. Je krijgt een cassettespeler mee met een bandje in je eigen taal, die vertelt over het een en ander wat er te zien is. Geen ellenlange verhalen, in tegendeel, hij gaat best snel en je moet hem regelmatig stop zetten. Ik vind het geheel wel wat hebben. Er staat veel authentiek spul in, in goede en slechte staat. Je kunt het geheel met een uurtje rond zijn, maar er ook veel langer tijd en aandacht aan besteden.
De mensen van het museum doen hun best om hun erfgoed op de been te houden, maar naar mijn idee gaat dat moeilijk worden, gezien het aantal mensen dat hier komt bezoeken. Ik vind echt dat ze meer aandacht verdienen!

We rijden nu langzaam maar zeker terug naar Rapid City, we willen nog even wat boodschappen halen en willen wat vroeger dan anders wat rustiger aan gaan doen.

Inmiddels hebben we wat e-mail contact gehad met de twee Canadese motorrijders die we ontmoet hadden in de B&B in Cody en we hebben afgesproken in een restaurant hier: Firehouse Brewing. Het is in downtown en maar 1,5 km van ons logeeradres. Wanneer we echter daar aankomen is het ontzettend druk. Wegen afgezet en muziek en parade in de straat. Niet mogelijk om dichtbij te parkeren en ook niet iets verder weg. Wel bij winkels en dat is alleen voor klanten. We wagen het erop en riskeren dat we worden weggesleept. Ook Deno en Jim blijken parkeerproblemen te hebben, want ze komen zeker een kwartier te laat aangelopen. Het restaurant is vol en we moeten zeker een half uur wachten. Maar wat geeft het, de temperatuur buiten is aangenaam en we praten al volop.
Uiteindelijk krijgt Deno een berichtje op zijn telefoon, dat onze tafel klaar staat. De atmosfeer binnen is helemaal super en we hebben een leuke avond. Het gesprek gaat alle kanten op en het eten is goed. Echt leuk allemaal. Aan het eind presenteert Deno de creditcard al aan de serveerster voor we kunnen ingrijpen. Maar hij staat erop dat hij (en zijn vriend, dat weet ik niet) voor ons betaalt. Hoe we ook praten, het helpt niet. Hij vindt het gewoon supergeweldig om ons ontmoet te hebben en heeft dit avondje voorgesteld en wil dus ook betalen. Nou oké dan... We nemen hartelijk afscheid, nadat ik heb moeten beloven om in contact te blijven.
En gelukkig, we zijn niet afgesleept!



Links Deno, rechts Jim