Dag 2: De route vervolgen naar Sidney

Zojuist zijn we aangekomen in het Red Lion Hotel in Walla Walla. Erg leuke kamer met knalgele en paarse muren. Balkonnetjes rond een binnentuintje met zwembad. We krijgen op de kamerprijs twee maal 45 dollar voucher-korting, uitgegeven door de Washington State Penitentiary om bezoeken aan gevangenen te stimuleren. Maar oké, laat ik eerst terug gaan naar vanmorgen.

Al vroeg waren we wakker, of beter gezegd, al weer een bijna doorwaakte nacht achter de rug. Ik ben sowieso een slechte slaper maar aan het begin van een vakantie is het helemaal diepe ellende. Ik begin me dan altijd af te vragen, waar ik aan ben begonnen... Enfin, vroeg onder de douche, vroeg ontbijten en vroeg op stap... We vervolgen onze route naar het zuidoosten van de staat Washington. Na 35 km doen we eerst het plaatsje Toppenish aan. In feite was het een oninteressante plaats, maar diverse grote historische murals in downtown hebben het behoorlijk opgeleukt. Ze zijn overal volop te vinden en soms verstopt op plaatsen waar je ze niet zo gauw zou verwachten. We lopen een tijdje rond en bewonderen de een na de ander. Ik weet zeker dat we ze niet alle 75 gezien hebben, maar net als de 3 musea die er verder nog zijn, laten we het voor wat het is. We hebben nog meer op het programma vandaag...

We rijden de resterende 185 km door heuvellandschap. Veelal gele heuvels met -hoe verder dat we komen,- steeds meer wijnbouw. Op een gegeven moment zien we links van de weg een paar echt oude verlaten spookhuisjes en maken even een pit-stop.

Dan komt Walla Walla in zicht en dan wordt ik toch even zenuwachtig. Over een uurtje ga ik mijn penvriend Sidney in de gevangenis zien. Na 11 jaar schrijven, ga ik hem samen met Johan voor het eerst bezoeken.

Omdat het inchecken voor het bezoek over een uur is, gaan we eerst even naar McDonalds' om ons op te frissen en wat te drinken. Tegelijkertijd verwissel ik mijn zomerjurkje voor een lange broek, want de lucht is in de tussentijd veel bewolkter geworden.
We rijden terug naar de gevangenis, parkeren de auto en lopen het gebouw binnen. Bij de incheck is niemand aanwezig. Vreemd... ik dacht toch echt dat het om half één zou beginnen. We nemen plaats op de vele banken en wachten. Na een paar minuten komt er een vrouw binnen en we raken in gesprek. Ze vertelt dat we in het verkeerde gebouw zitten. Dit is voor Oost Complex, voor Zuid Complex moeten we de volgende ingang nemen. Terug naar de auto dus, en een stukje verder rijden... naar het noorden. Hmm... vreemd!

We arriveren op een andere parkeerplaats en lopen het veel modernere gebouw binnen. De incheck is al begonnen. Het is niet druk en ze hebben waarschijnlijk alle tijd, want echt snel gaat het niet. Ik wil ondertussen een pasje kopen om die vervolgens te kunnen laden met credit voor de vendingmachines. Een 20 dollarbiljet wordt niet geaccepteerd; er zit een scheurtje in. Johan moet terug naar de auto voor een ander. Als dat allemaal gedaan is, is het ook tijd om in te checken.
Onze paspoorten worden ingenomen, gegevens gecontroleerd, er wordt een foto genomen en we moeten voor akkoord een handtekening zetten voor fouillering. Daarna naar de volgende stap. Alles wat los en vast zit moet af of uit; ringen, horloge, armband, riem, vesten, schoenen en moet net als op het vliegveld in een bak. De autosleutels gaan in een kluisje en je krijgt sleutel ervan mee. Vervolgens wordt alles met handschoenen aan, aan een grondige inspectie onderworpen. Dan moet je zijwaards met de armen wijd door een detectieapparaat lopen.
Als dit allemaal gebeurd is krijg je twee stempels op de binnenkant van je arm en ben je toe aan de volgende stap. Je mag op stoelen aan de andere kant gaan zitten wachten. De mensen die voor ons waren, zitten er ook. Er zijn wc's. Maar als je gaat, moet je na afloop weer terug naar de bakken en het detectieapparaat en begint het hele gedoe weer opnieuw. Er wordt geregeld gebruik van gemaakt en ze hebben het er nog aardig druk mee.
Als ook de mensen na ons alles hebben afgewerkt en aan onze kant aangekomen zijn, is het weer tijd voor de volgende stap. Alle mannen in een rij en één voor één worden ze door een mannelijke guard gefouilleerd. Vervolgens is het de beurt aan de vrouwen; door een vrouw natuurlijk...
Uiteindelijk worden we met z'n allen weggebracht. Een paar sluisjes door en dan staan we buiten en worden omgeven door glimmende hekken met daarbovenop glimmende rollen prikkeldraad. Indrukwekkend... Weer een paar sluisjes door en we staan in de bezoekruimte. Bij dit alles worden we steeds volledig bijgepraat over het reilen en zeilen door de vrouwelijke bewaker. Heel rustig en heel geduldig. De bezoekersruimte telt een aantal vierkante tafels met best comfortabele stoelen. Hij is ongeveer halfvol, want ook 's ochtends is er al een checkin geweest. We worden naar tafel 13 verwezen. De inmates zitten allemaal met de rug naar dezelfde kant.

Na een minuut of 10, het is inmiddels bijna een uur nadat we begonnen met inchecken, zie ik Sidney's hoofd achter glas verschijnen. Hij wordt ook nog even gefouilleerd en dan staat hij toch écht voor ons. Hij begroet eerst Johan met een hand en geeft daarna mij een handkus en een knuffel. Mijn hemel, wat een lange man is dit. Als ik later onszelf samen op de foto zien staan, dan voel ik me echt een ieniemienie-vrouwtje... :) Sidney voelt zich als een kind, dat lang heeft moeten wachten op zijn kerstcadeau.
Met Sidney schrijf ik, zoals gezegd, al 11 jaar en ik ken hem al tamelijk goed. Zo is hij bijvoorbeeld behoorlijk intelligent en is zijn emotionele belevingswereld op het niveau van een kleuter blijven staan, vanwege het gebruik van alcohol en sigaretten op die leeftijd. Er is één aspect wat ik niet achter hem had gezocht; hij is een komediant en acteur. Hij heeft gezichtsexpressies waartegen je "U" kunt zeggen. Soms weet ik echt niet wat ik er mee aan moet en of hij dingen meent of niet. Hij zegt dat het door de zenuwen en verlegenheid komt. Maar ik geloof er niets van. Ik ken ik dit aspect niet uit zijn brieven. Die kerel heeft echt talent. Maakt me diverse keren onzeker met zijn gedrag, maar maakt me ook diverse keren aan het lachen.
In het begin kan Johan het gesprek aardig volgen. Sidney praat rustig en duidelijk, naarmate het langer duurt worden de gesprekken behoorlijk intensief en haakt Johan af. Soms praat ik hem bij, maar over het algemeen gaat daarvoor het gesprek te snel.
Sidney is een Moslim en doet mee aan de Ramadan op dit moment. Ik kan niets voor hem te eten of te drinken halen. Heel jammer. Dat weerhoudt ook Johan en ik om iets te eten, maar we delen wel samen een fles drinken. Sidney vindt het niet erg, hij is het gewend, zegt hij.

Om half zes is het bezoek afgelopen. De tafels worden leeggeruimd, de inmates moeten blijven zitten en het bezoek moet bij de deur komen staan, waarna we op afroep onze ID's weer in ontvangst kunnen nemen. Wij zijn het laatste en worden opgeroepen als de heer en mevrouw Norway! Ik draai me nog een keer om naar Sidney en in plaats van een handkus krijg ik nu een kushand!