JOHAN EN GERA IN AMERIKA 2015: Dag 18: Needles Highway en Custer State Park

Om acht uur vanmorgen schuiven we aan tafel voor een ontbijtje door de gastheer Jamin klaargemaakt. Het is een AirBNB waar we zitten en een ontbijt is veelal niet inbegrepen. Wel wordt soms de gelegenheid gegeven om zelf iets klaar te maken, of je moet maar zien hoe je je redt. Het is overal weer anders. Wij hebben in ieder geval geluk, gisteravond bood hij aan om voor ons een ontbijt te maken en naar ik dacht met hen mee te eten. Gastheer en gastvrouw zijn trouwens weinig spraakzaam. Gastvrouw zien we bijna helemaal niet. Gastheer antwoordt alleen als ik vragen stel, vriendelijk maar zo kort mogelijk. Beetje vreemd, maar goed. Aan een echt B&B zijn ze duidelijk nog niet toe. Voor nu, als AirBNB is het goed genoeg. Het bed is helemaal hemels.
Oké het ontbijtje dus. Roerei met toast, kwark met fruit; helemaal prima.
Hij geeft nog wat informatie voor vandaag als ik er om vraag en dan gaan we op weg.

We zijn van plan om de Needles Highway te rijden en die is 40 km van hier. De highway zelf is zo'n 100 km. We komen er bij Keystone op en daar is ook direct Mount Rushmore. Okay mooi, dan hebben we die alvast in de pocket. Mount Rushmore is denk ik wel bij iedereen bekend en zo niet, dan weet iedereen vast wel wat ik bedoel als ik het heb over de vier uitgehakte hoofden van vroegere presidenten in de rotswand; Washington, Jefferson, Roosevelt en Lincoln. Hoewel de toegang gratis, moet je hier 11 dollar betalen voor parkeren. Beetje jammer, want hoewel een national monument geldt onze jaarpas hier toch niet voor. Het is goed geregeld; twee parkeergarages en ruimte genoeg.
De route die je er naartoe wandelt is niet ver en onderhoudend. Zo kom je langs alle vlaggen van de diverse staten die op alfabet per 4 op een pilaar zijn gezet. Daar kun je dan onder de vlag lezen van welke staat die is, de hoeveelste staat het is en wanneer die is toegetreden tot de VS. Ooit geweten dat er soms meer dan 100 jaar tussen zit?
Uiteindelijk kom je dan bij de presidentshoofden. Er is niets vreemds aan, want de plaatjes daarvan zijn al zo bekend, maar toch indrukwekkend. Je staat er een tijdje naar te kijken, maakt wat foto's en dat is het dan. Je kunt nog een wandeling maken, direct onderlangs, maar dat lijkt ons weinig waarde toevoegen. We hebben niet het idee dat het zicht erop er beter van wordt. Dus we draaien om en zijn binnen het uur ook weer van het hele gebeuren verdwenen.

We gaan nu echt de Needles Highway volgen, maar moeten een tijdje later er al weer af, want we gaan nu ook eerst maar Crazy Horse opzoeken. Een ander beeld wat uitgehouwen wordt uit de rotsen en dat een project is van een familie die daar al meer dan 70 jaar mee bezig is. Het stelt het opperhoofd voor van de Lakota stam, gezeten op zijn paard. Hij is gedood bij een veldslag in de strijd om land door de indianen en de nieuwe Amerikanen. Het zal nog enige tijd duren voordat het klaar is, naast de 8 kinderen van die familie zijn inmiddels ook kleinkinderen hierin betrokken.
In 1947 is Korczak Ziolkowski, die eerder meewerkte aan het Mount Rushmore project begonnen met het maken van dit sculptuur uit eerbetoon voor de oorspronkelijke bewoners en als tegenhanger van de vier presidentshoofden, omdat ook de indianen hun helden hebben. Het bouwwerk wordt dus geheel particulier gerund.
Ik heb wel eens gelezen dat je beter alleen van de weg kunt gaan kijken, want je ziet niets minder dan wanneer je binnengaat. Maar dat gaat niet geheel op, of er is iets veranderd. Op de weg is geen mogelijkheid tot parkeren en je staat eigenlijk al gelijk voor de poort. De entree is $ 11.00 p.p., wat wij niet mis vinden. Daarvoor kun je tot op (ik schat) 200 meter van het gebeuren komen. Er wordt volop aan gewerkt, dus dichterbij kan niet... Hoewel, er is een schoolbus waarvoor je tickets kunt kopen en die rijdt tot iets voorbij de eigenlijke plek. Kosten $ 4.00 p.p. Wij vinden het een toeristenval, maar goed... Staan even te dubben, maar besluiten het wel te doen; bang dat we er later spijt van zullen hebben. We zijn nu echt blij dat we het wel gedaan hebben. Je komt er toch behoorlijk dichtbij en ziet het ook van een andere kant. Bovendien leren wij, dat ze het hier dus echt van dit inkomen moeten hebben. Als er geen geld is, kunnen ze er ook niet mee verder. De slechte economie van de laatste jaren bracht minder bezoekers en het werk heeft vaak stilgelegen. Het tripje duurt een klein halfuurtje.
Eenmaal terug is er nog een film en een groot documentatiecentrum van museum e.d. We besteden er niet al te veel tijd aan, er is nog meer te doen vandaag.

Aan de achterkant

De Needles Highway is bijzonder mooi om te rijden, haarspeldbochten, hele smalle tunneltjes en zelfs pigtail-bochten passeren de revue terwijl je mooie uitzichten hebt op de omgeving met, de naam zegt het al, naaldvormige rotsen. De parkeerplaatsjes zijn klein en er is niet altijd ruimte om te parkeren, dus veel foto's moeten ook vanuit de rijdende auto gemaakt worden.
We komen bij het Sylvan Lake. Een mooi meer met ronde rotsen. Er kan een wandeling omheen gemaakt worden van 1,5 km. Wat blijkt? We moeten entree betalen; $ 15.00 per auto. Dat wordt Johan te gortig en ook ik ben teleurgesteld. Johan maakt korte metten en draait om. De rijden een aantal kilometers verder en ik ben nog steeds teleurgesteld. Om het feit dat voor een uurtje wandelen zoveel geld betaald moet worden en om het feit dat Johan omgedraaid is; beide eigenlijk. Na een poosje zegt Johan "wat ben je stil, ben je verdrietig?" "Nou ja, dat niet", zeg ik, "maar wel teleurgesteld ik moet er steeds aan denken. Het is wel een heel mooi meertje." Hij besluit om te draaien en zo gaan we weer op weg. Betalen dus... Bij de poort geeft het meisje ons een boekje van de omgeving, mét kaart. En dan gaat bij mij het kwartje vallen; de entree is meteen ook voor het Custer State Park. Tja, daar hadden we sowieso voor moeten betalen, want daar komen we later nog doorheen. Oké, helemaal tevreden dus. We lopen fijn om het meertje en maken veel mooie foto's...

We zetten de route voort en op een gegeven moment worden de bochten wat minder en na verloop van tijd gaat het over in golvende prairie. Hier komt veel wildlife voor en zelfs bizons. Maar al wat we zien zijn prairiedogs, ezels en herten. Geen bizons voor ons, maar ja, dat vinden we niet zo erg, want die zagen we in Yellowstone al heel veel natuurlijk.
Het rondje gaat zich langzamerhand bij Keystone weer sluiten, maar niet voordat we weer teruggekomen zijn bij de zeer nauwe bochten en tunneltjes, zoals we die aan het begin van de route hadden.
De dag is lang geweest. Moe, maar zeer voldaan rijden we de laatste 40 km terug naar ons logeeradres.