Dag 17: Noordelijke Black Hills

Vanmorgen werden we getrakteerd op een vrijwel onbewolkte lucht. Wel stond er een behoorlijke wind, die de hele dag zal duren. We hebben eigenlijk al meer dan een week wind. Maar goed, het is droog en dat is het belangrijkste.

We zijn op tijd weer op weg en zoeken de inmiddels vertrouwde I90 weer op voor een korte rit van 30 km naar Spearfish. Spearfish leek ons niet zo bijzonder, dus we vervolgen onze weg via de Spearfish Canyon Scenic Byway. Een mooie canyon achtige weg langs een rivier met twee watervalletjes onderweg en voor een ander moet je een mijl van de route af. In dit gebied werd een gedeelte opgenomen van Kevin Costner's film "Dances with wolves".

De zon stond er precies boven, bijna niet te fotograferen...

Het wordt ons al gauw duidelijk: we zullen de komende dagen de wegen hier moeten delen met duizenden motoren. Het was ons gisteren al opgevallen dat er meer dan anders op de weg waren en ik kon het direct in verband brengen met de Sturgis-ralley die volgende week is. Hier komen honderdduizenden motoren vanuit het gehele land op af en in die week is de regio en vooral het plaatsje Sturgis hun domein. De prijzen van accomodaties zijn dan ook wel drie maal zo duur. Maar goed, dat is pas volgende week en daarom had ik onze vakantie ook een week eerder laten beginnen, anders hadden we er midden in gezeten. Nu zijn we precies uit dit gebied weg als komend weekend de grote invasie begint. Nu blijkt dus, dat velen niet kunnen wachten en al eerder hier naar toe komen. Ik vind het lastig en onrustig op de weg, maar aan de andere kant heeft het ook wel iets...

We komen bij het plaatsje Lead en hier moet een goudmijn en museum zijn. Maar wat er dan gebeurt weten we niet, we zijn het plaatsje alweer voorbij gereden en rijden vervolgens Deadwood in. Nou ja, dan eerst hier maar stoppen, dan gaan we straks wel weer terug.
We parkeren de auto voor $ 5,00 waarvoor we de hele dag kunnen staan. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, maar goed. We lopen iets terug en lopen dan het centrum in. We zien een lange gezellige straat met klinkers en oude gezellige panden aan weerszijden. Aan één zijde van de straat staan allemaal motoren van bezoekers geparkeerd. Zo ver als je kunt kijken. De een blinkt nog mooier dan de ander, nee fout, ze blinken allemaal... Vanmorgen stond er iemand bij het hotel ook flink op zijn vehicle te poetsen. De mensen zijn ook allemaal van hetzelfde slag. Tenminste zo ziet dat eruit met die kleding die ze dragen. Gelukkig had ik vanmorgen toevallig ook mijn stoere zwarte t-shirt me glimmende noppen aan. Dus ik voel me helemaal thuis, hahah. Johan heeft een braaf overhemd aan, maar ik geloof niet dat hij zich er ongelukkig bij voelt.
Wel Deadwood was vroeger, rond 1900, ook een mijnwerkersstadje. Veel goudzoekers zochten hier hun fortuin en geluk. Tegelijkertijd trok dat ook cafe's en goklocaties. Die zijn er nu nog. Behalve dit, veel souvenirshops en vooral shops met veel stoere kleding.

Let ook op de bovenramen...

Johan heeft er een voor zichzelf uitgezocht

Na een uurtje of twee heen en weer gelopen te hebben, stappen we de auto weer in en rijden terug naar Lead. We zoeken de open groeve waar goud werd gevonden op en zijn eigenlijk teleurgesteld dat we niet goed genoeg over de rand kunnen kijken. Nou goed, dan het stadje zelf maar. Maar hé, waar zit de commerciële handel eigenlijk? Er is veel wegopbreking en via omweggen worden we er uiteindelijk naartoe geleid. Maar wat we ervan zien is echt de moeite niet waard. De ene helft is opgebroken en in de andere helft zit ook niet veel. Wel zit er een mijnmuseum en daar willen we wel even naar binnen. Er blijkt veel meer te zien dan we eigenlijk dachten en het is best de entreeprijs van $ 5,00 waard. Voor het dubbele kun je ook mee met de rondleiding die beneden is en door een nagebouwde mijn gaat. Dat zien we niet zo zitten, bovendien hebben we nog meer op het programma vanmiddag.

Ik vraag waar het Tatanka museum zit en het blijkt dat we daarvoor weer terug moeten naar Deadwood en daar iets verder doorrijden. Het Tatanka museum gaat over de geschiedenis van de bizons en is geschonken door Kevin Costner. We krijgen een 20 minuten film te zien die gaat over de gedachte erachter en waarin door Kevin zelf gesproken wordt. Johan vindt het niet zo interessant en valt in slaap. Ik dacht, ik laat hem maar even, want hij klaagde vantevoren al over slaap. Maar ja, toen hij begon te snurken en mensen naar hem omkeken, vond ik het wel genoeg geweest en stootte hem aan. Hij moest er zelf ook wel om lachen. In ieder geval is hij er enorm van opgeknapt.
Het museumgedeelte stelt echt niet veel voor. Er staat een grote opgezette bison, wat foto's en indianenkleding die in "Dances with wolves" gedragen is.
Het mooiste is eigenlijk buiten. Enorme bronzen bizonbeelden staan levensecht opgesteld in een situatie waarin ze door indianen een afgrond ingejaagd worden. En dat is het dan.
Al met al vond ik het de entreeprijs van $ 9.00 per persoon niet waard. Er is nog een souvenirshop waar je voor nog meer geld een poot uitgetrokken kunt worden. Dus nee, we houden het hierbij.

We rijden door naar Sturgis, waar het volgende week allemaal moet gaan gebeuren. Het is de 75e keer, dus het zal extra druk worden. Overal waar je kijkt motorrijders, geparkeerd en druk met elkaar in conclaaf of heen en weer rijdend in kleine of grote groepen. Langs de hoofdweg staan allemaal tenten opgesteld met commerciële handel. We parkeren de auto en lopen ook hier wat heen en weer. Heel anders dan in Deadwood trouwens. Ik vind het nu al indrukwekkend, maar iemand waarmee we in gesprek raakten zei dat dit helemaal niets is. Nee, volgende week komen er 'millions'...

Het wordt langzaam maar zeker tijd om ons nieuwe logeeradres op te zoeken. We rijden nog 50 km langs de Vancocker Canyon naar Rapid City. Daar hebben we een AirBNB; je slaapt dus bij mensen thuis. Het is wat minder dan een B&B, omdat dit iets is wat mensen 'erbij' doen, naast hun normale inkomen. In ieder geval hebben we nu een kamer en badkamer in de basement van Jamin en Jessica, een jong stel nog. Onze eerste indruk van het huis, kwam wat 'shabby' over. Maar ze zijn druk aan het renoveren en dat is duidelijk te zien. Onze kamer en badkamer is in ieder geval helemaal prima, netjes en schoon. Morgen zullen we ook met hun ontbijten, iets wat ook niet overal gebruikelijk is bij AirBNB. We zullen hier drie nachtjes blijven.