Vanmorgen bracht Johan mij weg naar de gevangenis. Vandaag bezoek ik Sidney alleen. Precies om 10:15 wanneer de check-in begint, stap ik de hal in en kan aansluiten in een rij met wachtenden. Voor me staat een dame die me gisteren ook al heeft gezien en vindt het maar wat interessant dat ik uit Nederland kom. Niet alleen dat, het feit dat ik niet voor familie kom, maar voor een pen-pal is ook helemaal "oh wow...". Ze vertelt dat ze uit Californië komt en haar vriendje komt bezoeken. Net als ik, is ook zij voor het eerst hier. Gisteren had ze een te laag shirtje aan en kon een shirt van de gevangenis krijgen. Maar oh jee, nu krijgt ze te horen dat haar shirtje wel hoog genoeg was, maar dat mouwloos ook niet toegestaan is. Ze moet dus nu weer een shirt van de gevangenis aan... Zo jammer om te zien, dat haar leuke outfit verruild werd voor een gekreukeld t-shirt. Maar ja, liever dat, dan dat ze weggestuurd wordt natuurlijk.
Als ik aan de beurt ben overhandig ik mijn paspoort aan de dienstdoende bewaker. Hij snapt van mijn namen helemaal niets. Ik moet alles uitleggen, drie doopnamen, huidige naam en meisjesnaam en dan las hij ook nog mijn roepnaam op het aanvraagformulier voor 'special visit' van Sidney. Hij is zichtbaar opgelucht als ik het allemaal heb weten te verklaren.
Het hele protocol van gisteren wordt weer in gang gezet en tot 11:00 worden mensen binnengelaten. Het is ruim een uur na binnenkomst, wanneer ik in de bezoekerszaal aan kom. Krijg tafel 14 toegewezen. Een speeltafel... Tegen half twaalf komen ook de inmates en het valt me op dat hierbij veel Mexicanen zitten met tattoos op hun gezicht en nek. Vandaag is het bezoekdag voor een ander gebouw dan het gebouw waar Sidney zit. Daarom moest er ook een special visit worden aangevraagd. Normaal gesproken mixen ze dat niet. Het werd eerst niet goedgekeurd, maar omdat ik van zo ver kom hebben ze het toch later weer aangepast. Deze inmates uit dat andere gebouw horen allemaal tot een 'gang' zal Sidney me later uitleggen.
De tafel waaraan we zitten, is niet geschikt voor Sidney. Hij is dicht van onderen en de benen kunnen niet gestrekt worden. Sidney is bijna 2 meter lang en heeft problemen met zijn knie. Hij vraagt me of ik om een andere tafel wil vragen. De bewaker bekijkt de boel en verwijst ons naar tafel 16.
Sidney en ik hebben de 6 uur non-stop volgepraat. Aan onderwerpen geen gebrek, maar veelal waren ze doorspekt met passages uit de Islam die hij voorleest uit de koran die ik uit de boekenkast moest halen, net zoals later ook de bijbel. Hij is een zeer toegewijde moslim. Hij heeft evenwel heel goed in de gaten dat ik het niet écht kan waarderen en met respect voor elkaar weten we discussies te voorkomen. We hebben het verder over van alles en nog wat, soms zeer diepgaand en soms hebben we ook veel lol.
We hebben een paar foto's laten maken en sommigen laten hem echt als een clown zien. Trekt een gekke bek, etc. Normaal zou ik dat niet zo kunnen waarderen; want zonde van het geld. Maar nu ik ook deze kant van hem ken, vind ik het wel leuk om hem zo te kunnen blijven herinneren.
Sidney kan soms heel verdrietig ogen. Zegt dan dat het pijn doet om mij te zien en te weten dat hij mij nooit meer terug zal zien. Vertelde verder dat hij in het verleden is behandeld voor bipolaire stoornis, waarna zijn gedrag ineens helemaal verklaard is. Maar goed, voorlopig hebben we morgen nog een dag en daarna... "Never say never..." heb ik hem gezegd.
hallo
BeantwoordenVerwijderen