Dag 7: Glacier National Park

Een latertje vandaag. We zijn net pas in het hotel aangekomen. Priceline heeft ons het Townhouse Inn te Great Falls gezet deze keer. En wat een hartelijk ontvangst hadden we hier! Ik denk dat ik me met de planning iets verkeken heb op de route. Maar het geeft niet, het was een supermooie dag!

Vanmorgen natuurlijk weer vroeg wakker en na een simpel ontbijtje van zelf meegebrachte dingen, gingen we tegen acht uur op pad. De Glaciers staat op het programma. In een kwartiertje rijden we er naar toe. Kopen een National The Beautiful Pass, die een heel jaar geldig is voor alle nationale parken. Daar hebben we natuurlijk niet veel aan in die paar weken. Maar de prijs is hetzelfde als het totaal van de parken die we deze vakantie bezoeken. We kunnen dus overal bij de ingang doorrijden.

Gelukkig regent het niet vandaag. Maar naarmate dat we bij het park komen, hangen er toch wel lage wolken. We zullen de 'Going to the Sun-road' rijden. Deze weg is 75 km lang en verbindt de westingang met de oostingang. De aanleg daarvan is voltooid in de jaren '30 van de vorige eeuw.
Op bepaalde punten is hij heel smal, stijl en bochtig en schijnt een van de mooiste routes van de wereld te zijn. Dus een beetje zon was wel leuk geweest...
We treuzelen wat aan het begin en bezoeken een souvenirshop in de hoop dat het ondertussen wat zal opklaren. De eigenaresse neemt een toeristische wegenkaart en vertelt ons van alles over de route. Ze zou zo bij het bezoekerscentrum kunnen werken.
Gewapend met deze kaart, gaan we uiteindelijk dan toch op pad. Het eerste deel van de route gaat langs het McDonald meer. Die is zo'n 15 km lang. Aan de overkant staan allemaal mooie bergen, maar helaas, daarvan zien we alleen de onderkant. De toppen zitten in de wolken. Weinig te zien dus.
Na het meer volgt de route de loop van een rivier. Overal zijn kleine parkeerplaatsjes waar je mooie foto's, maar ook wandelingen kunt maken. Wij zijn niet van plan om grote wandelingen te maken, maar staan wel open voor wat kleine hier en daar. Die gelegenheid doet zich voor bij de Avalanche Creek, we doen daar de Trail of the Cedars van 640 meter. Een pad op houten vlonders en asfalt, dus ook geschikt voor rolstoelers. Brengt ons langs de Avalanche Creek en terug en onderweg zien we leuke punten die vooral met de kolossale bomen hier te maken hebben.  Het neemt al met al zo'n half uurtje in beslag en ondertussen is de lucht toch aan het opklaren.

Terug naar de auto voor het vervolg. We zijn inmiddels behoorlijk aan het klimmen en komen aan op de Loop. Een grotere plaats om te parkeren, maar we bemachtigen toch met moeite een plekje. De wolken zijn behoorlijk weggetrokken en we hebben een magnifiek uitzicht op de Glaciers. Afgebrande bossen op de voorgrond, maar dat mag de pret niet drukken. Ik vind het eigenlijk wel een mooi gezicht.

De route gaat verder omhoog en we passeren de Weeping Wall (water wat langs de rotsmuur naar beneden komt, alsof de muur huilt) en stoppen dan bij een bloemenweide met bergen op de achtergrond. Hier werken we onze lunch naar binnen en hebben een wat langere stop.

De route gaat nog verder omhoog en uiteindelijk komen we aan op Logan Pass, het hoogste punt. We willen hier graag een wandeling maken van 5 km, die uitzicht geeft op het Hidden Lake. Maar helaas, we waren er al voor gewaarschuwd, de grote parkeerplaats hier is mudjevol. We rijden een tijdje rond, maar hebben geen geluk. Jammer dan... Er zit niets anders op dan door te rijden. Er zijn elders andere wandelingen te volgen, maar we merken ook wel dat we misschien in tijdnood gaan komen, dus misschien beter niet.

Het St. Mary Lake ligt langs het vervolg van onze route. We schieten wat leuke plaatjes en naar mate dat we verder komen, wordt het minder interessant en raffelen we het af.

De route is uitgereden en we zijn aan de ander kant van het park aangekomen. We gaan nu richting het zuiden en nemen de route die vlak langs de oostkant van het park loopt. We stoppen onderweg en eten een pondje gele kersen die we gisteren langs de weg gekocht hebben, terwijl we genieten van het uitzicht.
Een eindje verder slaan we rechts af en draaien het park weer in. Een lange kronkelige weg leidt naar Two Medicines. Het duurt me allemaal veel te lang en ik vind de weg niet echt fijn omdat vangrail ontbreekt. Onderweg zien we nog een filmploeg bezig met het filmen van een indiaan met paarden. Tja, het is tenslotte indianengebied hier.
In Two Medicines valt het me allemaal tegen. Achteraf gezien vond ik het daar niet de moeite waard. We lopen wat rond en vervolgen onze route.

Het is 16:15 en tot onze schrik ontdekken we dat we nog een kleine 250 km moeten naar ons hotel in Great Falls. Toch besluiten we voor de alternatieve route te gaan en nemen gewoon een state road. Het eerste stuk door indianengebied. Kilometers en kilometers golvend prairielandschap is onze beloning. Zo ver als we kijken kunnen. Met de satelliet radio op de achtergrond is het puur genieten, waar we maar af en toe een tegenligger hebben.

Totdat, na 125 km, de weg zonder vooraankondiging, plotseling overgaat in gravel. Ze zijn hier aan het werken aan de weg. Onze snelheid moet behoorlijk aangepast en we maken ons toch wel lichte zorgen over hoe lang dit wel gaat duren. In ieder geval hebben we soms een tegenligger, dus hij loopt in ieder geval niet dood. Na ruim 3 km, is er een kans om het hazenpad te kiezen en de snelweg op te zoeken. We nemen die te baat, want wie weet hoe lang dit zo door gaat? Ruim 100 km rijden we vervolgens over de snelweg, die zo goed als leeg is. Hier meer landbouw en veeteelt, maar toch ook nog steeds prairie. Alles is vooral leeg...