Vanmorgen stond ik als eerste bij de incheck. Het hele protocol wordt weer afgewerkt en is me nu helemaal bekend. Ben al vaker in gevangenissen hier in de VS geweest, maar nergens is die zo intensief en langdurig zoals hier.
Ik word naar tafel 11 verwezen en ben er niet zo blij mee. Dat is precies voor alle automaten en magnetrons. Leuk..., voor iemand die meedoet aan de Ramadan. Andere bezoekers maken er al goed gebruik van. Al voordat de inmates gearriveerd zijn, stinkt het al een uur in de wind naar opgewarmde hamburgers en pizza's!
Ook het heen en weer geloop achter mijn rug stoort me enorm. Wanneer Sidney en ik in een van onze diepgaande gesprekken zitten, kan ik me gewoonweg niet meer concentreren en zeg het Sidney. Ook hij blijkt last te hebben van die geuren en besluit naar voren te lopen om om een andere tafel te vragen. Ik ben daar niet zo blij mee, want gisteren hadden we ook al om een andere tafel gevraagd. En ja hoor, ze doen er inderdaad een partijtje moeilijk over. We worden naar een tafel verwezen direct naast de tafel waar de hele dag vier bewakers aan zitten. Zo, da's lekker...! Maar goed, ik had niet anders verwacht. Zo'n soortgelijke situatie heb ik al eens eerder meegemaakt toen ik iemand anders bezocht; deja vu....
Over het algemeen is Sidney's komische kant in de laatste twee dagen wat meer tot rust gekomen en de kant zoals ik hem ken uit de brieven komt nu uitvergroot naar voren. Het kost me soms al mijn energie om hem in zijn verhalen en verhandelingen te kunnen volgen. Er is vaak geen speld tussen te krijgen. Als ik hem er op een gegeven moment op wijs, zegt hij het te herkennen; zijn broer had daar in het verleden ook al problemen mee. Dus, ik ben blij dat ik het toch niet verkeerd opmerk. Maar ja, "that's me", zegt hij. Hij kan niet anders. Er is nog veel wat ik moet laten bezinken. Ik heb Sidney altijd als mijn 'uitdaging' gezien. Ik hoopte dat na mijn bezoeken wat meer duidelijkheid in zou komen, maar in feite is hij een nog grotere uitdaging geworden.
De drie dagen zijn om. Het afscheid was ontroerend. Hij heeft lang moeten wachten op zijn kerstcadeau en nu is het al weer voorbij. Het waren drie indrukwekkende, maar vermoeiende dagen. Het is goed geweest... Laat ik het daar op houden.
Morgen gaan we beginnen met de roadtrip!
En nu dus verder met de reis....Ben benieuwd. Goede reis... liefs, Dini
BeantwoordenVerwijderenhallo,
BeantwoordenVerwijderenik wou reeds vroeger reageren, maar lukte niet, nu dus wel. Ik las gretig je relazen, hoor! Vanuit San Diego alvast een Am. groet! Weet je Gera, die storing in zijn karakter komt heel vaak voor bij gevangenen. Ik weet dit via George, maar zal hem er nog eens naar vragen, hoe dat precies komt? Toch wel heel goed dat hij jullie bezoek kreeg.
doeìiiii Rita