Dag 20: Badlands

Het is 1931 wanneer Dorothy en Ted Hustead hun kleine drugstore kopen in het kleine stadje Wall aan de rand van South Dakota's Badlands. Ze hadden het vijf jaar gegeven, maar in die tijd was het niet erg gegroeid. Er woonden alleen arme mensen in Wall, die niet veel te besteden hadden. Er passeerden veel auto's zonder te stoppen. Toen kwam Dorothy met het idee om langs de hoofdweg borden te plaatsen met verwijzing naar hun winkel met de tekst: "Free Ice Water!" Het zou de mensen die over de hete stoffige prairie reisden zeker aantrekken. Dit simpele en innovatieve idee brachten de Hustead's ver. Tegenwoordig beslaat hun zaak een oppervlakte van een heel blok. Meer daarover later...

Na ons laatste ontbijtje in de Airbnb gaan we weer op pad. Ongeveer 350 km te gaan vandaag. We zetten de koers richting Badlands, maar doen dat met een omweg. We rijden via Scenic; een echt spookdorpje. Huisjes, een gevangenis en horecagelegenheden die daar verlaten langs de weg staan en nog de sfeer van vroeger weergeven. Een paar jaar geleden had ik eens bij ons in de krant gelezen dat dat dorpje te koop staat voor $ 800.000,00. Ik had dat altijd nog onthouden en was dus ook vast van plan om er eens te gaan kijken. Wie weet??

Na Scenic rijden we verder richting de zuidelijke ingang van het Badlands National Park. Ik heb er bijna geen vertrouwen meer in, maar we kunnen inderdaad op onze pas naar binnen. De naam Badlands vertelt precies wat het is: slecht land. Heel vroeger was hier zee. Elf miljoen jaar geleden begon de erosie en kwamen ook fossielen van zoogdieren aan de oppervlakte. Nu is het helemaal opgedroogd en ziet de grillig gevormde rotsketen er kaal en onherbergzaam uit. Te droog voor bomen te nat voor woestijn, dus soms met een heel lichte begroeiing. Mooi gebied waar het leuk is om een paar uurtjes door te brengen. Op veel plaatsen vertonen de rotsen kleurrijke horizontale strepen die vooral goed te zien zijn in de vroege ochtend en avond. Dus tja, dat zit er voor ons dus niet in.
Er zijn veel fossielen gevonden van prehistorische dieren en ze worden nog steeds gevonden. Ook resten (zoals pijlpunten) van menselijke bewoning zo'n 11.000 jaar geleden. Er leven nu nog dieren als prairiehondjes, antilopen, bizons en dikhoornschapen. We rijden van het ene uitzichtpunt naar het andere en genieten enorm. We hebben echter de heetste dag sinds we in Amerika zijn en het valt niet mee om heel lang buiten te blijven, laat staan wandelingen te maken in deze schaduwloze omgeving. We duiken dan ook graag de auto weer in.



Een dikhoornschaap gespot!

Na een uurtje of twee in dit park komen we uiteindelijk aan in Wall, wat er ten noorden van is gelegen. En hier komt het verhaal van Ted en Dorothy weer tevoorschijn. Natuurlijk willen we een bezoek brengen aan deze toeristenkermis wat het inmiddels geworden is. Veel parkeergelegenheid rondom en binnen ziet het er net even iets anders uit dan de gemiddelde winkel of supermarkt. Allemaal kleine winkeltjes en restaurants die in elkaar overlopen, de ambiance ademt nog steeds de sfeer van vroeger maar natuurlijk zijn de producten van nu... Verschillende wanden met fotomateriaal van Ted en Dorothy en wanden met krantenartikelen die overal ter wereld hierover verschenen. We kopen een pizzapunt en milkshake en drinken natuurlijk een bekertje gratis water!

Duistere figuren naast ons in het restaurant

Gratis water!

Een uurtje hier binnen is voor ons wel genoeg, we hoeven echt niet alles te zien. We zoeken de I90 maar weer eens op en zetten koers naar Murdo. Nog 135 km te gaan voor we in ons volgende hotel, de Super 8 in Murdo zullen zijn. Daar aangekomen blijkt de tijd een uur naar voren gezet te moeten worden. We dachten dat dat morgen zou zijn, maar vandaag komt ons veel beter uit...!